Δακρυσμένη έτρεχε στα σκαλιά του σταθμού του μετρό......

Ήθελε να τον προλάβει πριν φύγει.Δεν την ένοιαζε τίποτα άλλο.Στην βιασύνη της, άνοιξε η τσάντα της και όλα τα έγραφα σκορπίστηκαν αλλά δεν σταμάτησε, συνέχισε. Λαχανιασμένη φτάνει στην αποβάθρα και φωνάζει.....

Αναίσθητη και γυμνή δίπλα στο κρέβατι....

Η τηλεόραση ακουγόταν δύνατα απο το σάλονι " Ισχυρός σείσμος σημειώθηκε σήμερα στην Ινδονησία.....", ενω φως έβγαινε από την μισάνοιχτη πόρτα του μπάνιου. Ξαφνικά o ήχος της ντουζιέρας σταματάει και...

ο νεαρός καθηγητής βγαίνει από το μπάνιο στάζοντας, προσπαθώντας να συνέλθει. Γονατίζει δειλά στη άκρη του κρεββατιού...όλα γυρίζουν. Τι του είχαν ρίξει άραγε στο ποτό; Ποια ήταν αυτή στο κρεββάτι του; Γιατί σήμερα;....

Προσπαθεί να βάλει σε μία τάξη τις σκέψεις του αλλά ο πονοκέφαλος τον κάνει να νιώθει ακόμα χειρότερα. Κοιτάει την γυμνή κοπέλα επαναλαμβάνοντας μέσα του συνεχώς:" Γιατί εγώ; Γιατί σήμερα; τι στο καλό συνέβη;" Ήξερε πως έπρεπε να πάει στο γραφείο, σήμερα είναι η μεγάλη μέρα και έπρεπε ήδη να είναι εκεί. Δεν γίνεται να περιμένει άλλο, πρέπει να την ξυπνήσει...

Το πρόσωπο της άγνωστης ήταν γυρισμένο από την άλλη πλευρά, δεν μπορούσε να την αναγνωρίσει. Όμως, τα λακάκια χαμηλά στην πλάτη της ήταν γνώριμα για αυτόν, την αναγνώρισε.
"Εσύ! Εδώ;" είπε αλλά ο ήχος από την τηλεόραση κάλυπτε τη φωνή του....

Στην άλλη μεριά της πόλης δυο άντρες ντυμένοι στα μαύρα, αμίλητοι, έκαναν βόλτες πάνω κάτω μέσα σ'ένα γραφείο, μ'ένα τσιγάρο στο χέρι. Εμφανώς ταραγμένοι. Από το προηγούμενο βράδυ περίμεναν τηλεφώνημα απ τη Μάγια. Που είχε εξαφανιστεί; Τι λάθος είχε γίνει; Σίγουρα κάτι είχε πάει σταβά μέσα στην βραδιά. Δεν υπήρχε άλλη εξήγηση. Ξαφνικά το τηλέφωνο χτυπάει. "Η σύσκεψη θα ξεκινήσει σε πεντέ λεπτά.", ακούστηκε η φωνή της γραμματέας.

Τη προηγούμενη φορά που είχαν απαντήσει μια άγνωστη, βαθιά, υγρή φωνή τους είχε πει, "Η δουλειά πρέπει να γίνει κύριοι με οποιοδήποτε κόστος...", ποιος ήταν άραγε;"...ο καθηγητής είναι το κλειδί...μην αποτύχετε, διακυβεύονται τα πάντα!...την 1η του μηνός κύριοι, όπως είπαμε!", και έκλεισε το τηλέφωνο. Ο σεισμός όμως ήταν κάτι που δεν είχαν προβλέψει και τώρα ο χρόνος τους τελείωνε....
"σε πέντε λεπτά???
εεε συγνώμη για την καθυστέρηση, απλά έχει τρομερή κίνηση..θα είμαι εκει το συντομότερο.!"
κλείνει το τηλέφωνο γρήγορα και προσπαθεί να δει τι θα κάνει..η κοπέλα συνεχίζει να βρίσκεται αναίσθητη στο κρεβάτι."θα το τακτοποιήσω μετά αυτό το θεμα" λεει φωναχτά οταν συνειδητοποιεί ποσο άσχημα σκέφτεται.."πρέπει να καλέσω την αστυνομία" και την ώρα που πληκτρολογεί στο τηλέφωνο 9-1-1 την προσοχή του αποσπά ένα μαχαίρι και μια λίμνη αίματος δίπλα στο κρεβάτι....

Εικόνες τρέχουν στο μυαλό του... Η ζαλάδα περνάει σιγά σιγά. Αρχίζει και θυμάται... Η τεκίλα, το λεμόνι, το αλάτι... Ναι, θυμόταν σιγά σιγά... Ήταν τα εγκαίνια του νέου club στην Νότια πλευρά της πόλης... Ήταν και εκείνη εκεί, είναι σίγουρος πλέον... Δούλευε στο...

...bar δίπλα στην είσοδο! Ήταν η κοπέλα με την οποία μιλούσαν ολο το βράδυ. Του άρεσε απο την πρώτη στιγμή που μπήκε μέσα στο μαγαζί. Στην προσπάθεια του εκείνο το πρωινό να θυμηθεί το όνομα της βλέπει πάνω στην τηλεόραση μια χαρτοπέτσετα με το λογοτυπο του club που έγραφε το όνομα Kathy και έναν αριθμό τηλεφώνου. Αμέσως πήρε τηλέφωνο τον αριθμό και ........

Ήταν Σάββατο .....

τρέχοντας από υπόστεγο σε υπόστεγο για να γλιτώσει την ξαφνική καταιγίδα, άκουσε μια αντρική φωνή να την καλεί: ''Ελπίδα, Ελπίδαα".
Γύρισε με έκπληξη από την οικειότητα που της προκαλούσε η χροιά της φωνής για να αντικρύσει...

έναν ηλικιωμένο άνδρα με κουρελιασμένα ρούχα, που κρατούσε στο χέρι του ένα μπρούτζινο κλειδί!Καθώς τον κοιτούσε...προσπαθούσε να καταλάβει ποιον της θύμιζαν τα μάτια του!Αναστατώθηκε όταν συνειδητοποίησε πως...

έμοιαζε απίστευτα στον σκύλο που είχε όταν ήταν 10 χρονών. "Μα δεν μπορεί" σκέφτηκε, ο Rudy έχει πεθάνει, κάτι άλλο πρέπει να συμβαίνει, οι σκιές και η βροχή παίζουν ενα περίεργο παιχνίδι στα μάτια μου, μάλλον θα φταίει...

το ότι έφαγα πολύ πεπόνι χτες βράδυ!''. Άρχισε να προχωρά προς το μέρος του όταν κατάλαβε ότι αυτή ήταν μια στιγμή την οποία είχε ξαναζήσει... ξαφνικά όλα φαίνονταν γνώριμα και τότε κατάλαβε....

ήταν ο Γιάννης, ο άνθρωπος από τον οποίο αγόρασε εχθές το πεπόνι . "στάσου, γυρνα πίσω" της φωνάζει, "ξεχασες το κλειδί σου πάνω στον πάγκο με τα πεπόνια μου. Την κοίταξε αγριεμέμα γιατί κατάλαβε...

ποιος ήταν ο φταίχτης που τον ανάγκασε να κάτσει ως αργά και να μην προλάβει να δει το δελτίο καιρού που τόσο πολύ τον είχε αγχώσει όλη τη βδομάδα μια μικρή σύμπτωση που σήμερα το πρωί του άλλαξε όλη του τη ζωή καθώς...

είχε αποφασίσει να παρατήσει τον πάγκο με τα πεπόνια, και να ξεκινήσει τον γύρω του κόσμου με ένα αερόστατο. Όλα καταστράφηκαν, όταν η Ελπίδα ξέχασε το κλειδί της στον πάγκο, με αποτέλεσμα να χάσει το δελτίο καιρού. Οι μουσώνες που ξεκίνησαν εκείνη την ημέρα ήταν η αιτία να μην ξεκινήσει το όνειρό του... Μήπως ήταν γραφτό από την μοίρα να συναντήσει την Ελπίδα; Η' μήπως ήταν απλά η Ελπίδα που είχε παρατήσει επίτηδες το μπρούτζινο σκουριασμένο κλειδί της στον πάγκο... Καθώς οι σκέψεις αυτές ταλανίζονταν στο μυαλό του...

μια μάυρη λιμουζινα σταματάει μπροστα τους! Ο Γιαννης η Ελπιδα απορουν! Μετα απο λιγα δευτερολεπτα ανοιγει το μαυρο πισω παραθυρο , καπνος απο πουρο Αβάνας βγαινει και μια ταλαιπορημενη αντρικη φωνη λεει:

"Τι θα γίνει ρε παιδιά, θα σταματήσετε να στέλνετε για να γράψω κι εγώ το κομμάτι μου; Τέσσερις φορές το έχω αλλάξει!" Ο Γιάννης και η Ελπίδα κοιτάχτηκαν με απορία χωρίς να καταλαβαίνουν. Καθώς η λιμουζίνα έφυγε πιτσιλίζοντάς τους με νερά ο Γιάννης άρχισε να την κυνηγάει φωνάζοντας¨"Έι, στάσου! "...

Τρέχοντας για πολύ ώρα πίσω από την μαύρη λιμουζίνα,ο Γιάννης σταμάτησε λαχανιασμένος και παρατήρησε ότι δεν υπήρχε τίποτα γύρω του εκτός από τα κουρασμένα φώτα των δρόμων..Ξαφνικά βλέπει από την γωνία του σκοτεινού στενού να πετάγεται...

ένα περίεργο κι ασυνήθιστο πλάσμα. Φορούσε μαύρο μανδύα και στη θέση του προσώπου του υπήρχε το κενό. Ο Γιάννης τρόμαξε κι έκανε μερικά βήματα πίσω. Το πλάσμα δεν αντέδρασε καθόλου. Το μόνο που έκανε ήταν να αφήσει στο δρόμο ένα δέμα. Έπειτα γύρισε την πλάτη του κι άρχισε να περπατάει ώσπου εξαφανίστηκε μεσ στο σκοτάδι. Ο Γιάννης δίχως να χάσει χρόνο έτρεξε και ξετύλιξε το δέμα. Μέσα υπήρχε ένα βιβλίο παλιό, με μαύρο φθαρμένο εξώφυλλο και κιτρινισμένες σελίδες. Το άνοιξε κι άρχισε να διαβάζει "Ήταν Σάββατο .....
τρέχοντας από υπόστεγο σε υπόστεγο για να γλιτώσει....."....
Έμεινε έκπληκτος,το βιβλίο άρχιζε να περιγράφει ότι του ειχε συμβεί απο το πρωί,τρόμαξε δεν ήξερε τι να κάνει,πανικοβλήθηκε και άρχισε να καλεί την Ελπίδα...

Παρά τον πανικό του, συνέχισε να διαβάζει, "...να καλεί την Ελπίδα, χωρίς απόκριση όμως. Η Ελπίδα άφαντη, σαν να είχε ανοίξει η γη να την καταπιεί." Σταμάτησε και κοίταξε γύρω του. Τι φάρσα είναι αυτή σκέφτηκε? Ποιος είναι ο συντάκτης αυτού του βιβλίου? Γίνεται να ξέρει κάποιος με τέτοια λεπτομέρεια τι είχε συμβεί? Απορώντας ξαναγύρισε στο κείμενο και συνέχισε να διαβάζει "..συνέχισε να διαβάζει". Από το σκοτάδι δεξιά του άκουσε ένα θόρυβο, γύρισε και πριν προλάβει να αντιδράσει, η μαυρίλα τον τύλιξε...

Σε κλάσματα δευτερολέπτου είχε μεταφερθεί στην κιβωτό του απόλυτου χάους.Γύρω του-σκοτάδι εβένου. Κι ένας παράξενος ήχος να επαναλαμβάνεται ακανόνιστα μες στη σιγή...

προσπαθεί να καταλάβει από τον ήχο που να βρίσκεται,"ναι,ναι...ναι αυτος ο ήχος είναι σαν να ερχόταν απο πολύ παλιά ήταν ο θόρυβος που κάνει η ατμομηχανή'.Μα ατμομηχανά, το 2010,αδύνατο,και τοτε άρχισε να αισθάνεται οτι είναι επάνω σε κάτι που κινείτε και ο ήχος να γίνεται πιο ρυθμικός΄΄τσαφ...τσουφ..τσαφ..τσουφ.......

ντριιιιιιιιιιν!!!! το τηλέφωνο χτύπησε και ο ήχος απ την καφετιέρα εξακολουθούσε να την ενοχλεί...ο γαλλικός σφύριζε "τσαφρρρ φρρ" και η μητέρα της της φώναζε: Ελπίδααααα!!!!!! σήκω! πρέπει να πας στη δουλειά!
είχε συνειδητοποίησει οτι όλα αυτά ήταν απλά ένα όνειρο..μα τι της συνέβαινε; Ήθελε να ξεφύγει απ την πραγματκότητα και να γυρίσει πίσω σε εκείνα τα ξέγνοιαστα φοιτητικά χρόνια.Έπρεπε κάτι να κάνει μέχρι που η ιδέα ήρθε, ...

..μια ιδέα συνταρακτική τη στιγμή όπου μονάχα θολές σκέψεις κατακλύζουν το ανήχυχο και ταραγμένο μυαλό της.
Μετά από ένα γρήγορο σνακ και επιστρέφοντας στο δωμάτιο της γυρέυοντας κάποιο αποδεικτικό στοιχείο, αντιλήφθηκε την παρουσία ενός ξένου αντικειμένου. Βρισκόταν εκεί, πάνω στο κομοδίνο λες και κάποιος περίτεχνα είχε φροντίσει να το δεί εκείνη. Ισως να ήταν και η ίδια, ώσπου...

ο ήχος του τηλεφώνου τάραξε το απλανές κι απορημένο της βλέμμα. Φανερά ενοχλημένη απ' την απρόσκλητη παρεμβολή στη σκέψη της έτρεξε στο σαλόνι. "Λέγετε", απάντησε με έντονο και κάπως βαριεστημένο ύφος. Και τότε ήρθε αντιμέτωπη με κάτι που ποτέ δεν φανταζόταν.....

αλλά πάντα ήθελε να ακούσει. Ήταν ο Γιάννης. Μόλις είχε ξυπνήσει από ένα όνειρο τόσο ζωντανό που θα ορκιζόταν πως ήταν πραγματικότητα αν δεν είχε ξυπνήσει τόσο άδοξα. "Πρέπει να σε δω" λέει στην Ελπίδα "είναι ανάγκη..."

ένας περίεργος ήχος ακούγεται από την άλλη άκρη του ακουστικού και η σύνδεση διακόπτεται.Η καρδιά της Ελπίδας πάει να σπάσει από αγωνία ,με χέρια που τρέμουν φοράει το κίτρινο αδιαβροχό της και τρέχοντας προς την έξοδο του δωματίου σκοντάφτει πάνω σε .....