Ήταν Σάββατο .....

τρέχοντας από υπόστεγο σε υπόστεγο για να γλιτώσει την ξαφνική καταιγίδα, άκουσε μια αντρική φωνή να την καλεί: ''Ελπίδα, Ελπίδαα".
Γύρισε με έκπληξη από την οικειότητα που της προκαλούσε η χροιά της φωνής για να αντικρύσει...

έναν ηλικιωμένο άνδρα με κουρελιασμένα ρούχα, που κρατούσε στο χέρι του ένα μπρούτζινο κλειδί!Καθώς τον κοιτούσε...προσπαθούσε να καταλάβει ποιον της θύμιζαν τα μάτια του!Αναστατώθηκε όταν συνειδητοποίησε πως...

έμοιαζε απίστευτα στον σκύλο που είχε όταν ήταν 10 χρονών. "Μα δεν μπορεί" σκέφτηκε, ο Rudy έχει πεθάνει, κάτι άλλο πρέπει να συμβαίνει, οι σκιές και η βροχή παίζουν ενα περίεργο παιχνίδι στα μάτια μου, μάλλον θα φταίει...

το ότι έφαγα πολύ πεπόνι χτες βράδυ!''. Άρχισε να προχωρά προς το μέρος του όταν κατάλαβε ότι αυτή ήταν μια στιγμή την οποία είχε ξαναζήσει... ξαφνικά όλα φαίνονταν γνώριμα και τότε κατάλαβε....

ήταν ο Γιάννης, ο άνθρωπος από τον οποίο αγόρασε εχθές το πεπόνι . "στάσου, γυρνα πίσω" της φωνάζει, "ξεχασες το κλειδί σου πάνω στον πάγκο με τα πεπόνια μου. Την κοίταξε αγριεμέμα γιατί κατάλαβε...

ποιος ήταν ο φταίχτης που τον ανάγκασε να κάτσει ως αργά και να μην προλάβει να δει το δελτίο καιρού που τόσο πολύ τον είχε αγχώσει όλη τη βδομάδα μια μικρή σύμπτωση που σήμερα το πρωί του άλλαξε όλη του τη ζωή καθώς...

είχε αποφασίσει να παρατήσει τον πάγκο με τα πεπόνια, και να ξεκινήσει τον γύρω του κόσμου με ένα αερόστατο. Όλα καταστράφηκαν, όταν η Ελπίδα ξέχασε το κλειδί της στον πάγκο, με αποτέλεσμα να χάσει το δελτίο καιρού. Οι μουσώνες που ξεκίνησαν εκείνη την ημέρα ήταν η αιτία να μην ξεκινήσει το όνειρό του... Μήπως ήταν γραφτό από την μοίρα να συναντήσει την Ελπίδα; Η' μήπως ήταν απλά η Ελπίδα που είχε παρατήσει επίτηδες το μπρούτζινο σκουριασμένο κλειδί της στον πάγκο... Καθώς οι σκέψεις αυτές ταλανίζονταν στο μυαλό του...

μια μάυρη λιμουζινα σταματάει μπροστα τους! Ο Γιαννης η Ελπιδα απορουν! Μετα απο λιγα δευτερολεπτα ανοιγει το μαυρο πισω παραθυρο , καπνος απο πουρο Αβάνας βγαινει και μια ταλαιπορημενη αντρικη φωνη λεει:

"Τι θα γίνει ρε παιδιά, θα σταματήσετε να στέλνετε για να γράψω κι εγώ το κομμάτι μου; Τέσσερις φορές το έχω αλλάξει!" Ο Γιάννης και η Ελπίδα κοιτάχτηκαν με απορία χωρίς να καταλαβαίνουν. Καθώς η λιμουζίνα έφυγε πιτσιλίζοντάς τους με νερά ο Γιάννης άρχισε να την κυνηγάει φωνάζοντας¨"Έι, στάσου! "...

Τρέχοντας για πολύ ώρα πίσω από την μαύρη λιμουζίνα,ο Γιάννης σταμάτησε λαχανιασμένος και παρατήρησε ότι δεν υπήρχε τίποτα γύρω του εκτός από τα κουρασμένα φώτα των δρόμων..Ξαφνικά βλέπει από την γωνία του σκοτεινού στενού να πετάγεται...

ένα περίεργο κι ασυνήθιστο πλάσμα. Φορούσε μαύρο μανδύα και στη θέση του προσώπου του υπήρχε το κενό. Ο Γιάννης τρόμαξε κι έκανε μερικά βήματα πίσω. Το πλάσμα δεν αντέδρασε καθόλου. Το μόνο που έκανε ήταν να αφήσει στο δρόμο ένα δέμα. Έπειτα γύρισε την πλάτη του κι άρχισε να περπατάει ώσπου εξαφανίστηκε μεσ στο σκοτάδι. Ο Γιάννης δίχως να χάσει χρόνο έτρεξε και ξετύλιξε το δέμα. Μέσα υπήρχε ένα βιβλίο παλιό, με μαύρο φθαρμένο εξώφυλλο και κιτρινισμένες σελίδες. Το άνοιξε κι άρχισε να διαβάζει "Ήταν Σάββατο .....
τρέχοντας από υπόστεγο σε υπόστεγο για να γλιτώσει....."....
Έμεινε έκπληκτος,το βιβλίο άρχιζε να περιγράφει ότι του ειχε συμβεί απο το πρωί,τρόμαξε δεν ήξερε τι να κάνει,πανικοβλήθηκε και άρχισε να καλεί την Ελπίδα...

Παρά τον πανικό του, συνέχισε να διαβάζει, "...να καλεί την Ελπίδα, χωρίς απόκριση όμως. Η Ελπίδα άφαντη, σαν να είχε ανοίξει η γη να την καταπιεί." Σταμάτησε και κοίταξε γύρω του. Τι φάρσα είναι αυτή σκέφτηκε? Ποιος είναι ο συντάκτης αυτού του βιβλίου? Γίνεται να ξέρει κάποιος με τέτοια λεπτομέρεια τι είχε συμβεί? Απορώντας ξαναγύρισε στο κείμενο και συνέχισε να διαβάζει "..συνέχισε να διαβάζει". Από το σκοτάδι δεξιά του άκουσε ένα θόρυβο, γύρισε και πριν προλάβει να αντιδράσει, η μαυρίλα τον τύλιξε...

Σε κλάσματα δευτερολέπτου είχε μεταφερθεί στην κιβωτό του απόλυτου χάους.Γύρω του-σκοτάδι εβένου. Κι ένας παράξενος ήχος να επαναλαμβάνεται ακανόνιστα μες στη σιγή...

προσπαθεί να καταλάβει από τον ήχο που να βρίσκεται,"ναι,ναι...ναι αυτος ο ήχος είναι σαν να ερχόταν απο πολύ παλιά ήταν ο θόρυβος που κάνει η ατμομηχανή'.Μα ατμομηχανά, το 2010,αδύνατο,και τοτε άρχισε να αισθάνεται οτι είναι επάνω σε κάτι που κινείτε και ο ήχος να γίνεται πιο ρυθμικός΄΄τσαφ...τσουφ..τσαφ..τσουφ.......

ντριιιιιιιιιιν!!!! το τηλέφωνο χτύπησε και ο ήχος απ την καφετιέρα εξακολουθούσε να την ενοχλεί...ο γαλλικός σφύριζε "τσαφρρρ φρρ" και η μητέρα της της φώναζε: Ελπίδααααα!!!!!! σήκω! πρέπει να πας στη δουλειά!
είχε συνειδητοποίησει οτι όλα αυτά ήταν απλά ένα όνειρο..μα τι της συνέβαινε; Ήθελε να ξεφύγει απ την πραγματκότητα και να γυρίσει πίσω σε εκείνα τα ξέγνοιαστα φοιτητικά χρόνια.Έπρεπε κάτι να κάνει μέχρι που η ιδέα ήρθε, ...

..μια ιδέα συνταρακτική τη στιγμή όπου μονάχα θολές σκέψεις κατακλύζουν το ανήχυχο και ταραγμένο μυαλό της.
Μετά από ένα γρήγορο σνακ και επιστρέφοντας στο δωμάτιο της γυρέυοντας κάποιο αποδεικτικό στοιχείο, αντιλήφθηκε την παρουσία ενός ξένου αντικειμένου. Βρισκόταν εκεί, πάνω στο κομοδίνο λες και κάποιος περίτεχνα είχε φροντίσει να το δεί εκείνη. Ισως να ήταν και η ίδια, ώσπου...

ο ήχος του τηλεφώνου τάραξε το απλανές κι απορημένο της βλέμμα. Φανερά ενοχλημένη απ' την απρόσκλητη παρεμβολή στη σκέψη της έτρεξε στο σαλόνι. "Λέγετε", απάντησε με έντονο και κάπως βαριεστημένο ύφος. Και τότε ήρθε αντιμέτωπη με κάτι που ποτέ δεν φανταζόταν.....

αλλά πάντα ήθελε να ακούσει. Ήταν ο Γιάννης. Μόλις είχε ξυπνήσει από ένα όνειρο τόσο ζωντανό που θα ορκιζόταν πως ήταν πραγματικότητα αν δεν είχε ξυπνήσει τόσο άδοξα. "Πρέπει να σε δω" λέει στην Ελπίδα "είναι ανάγκη..."

ένας περίεργος ήχος ακούγεται από την άλλη άκρη του ακουστικού και η σύνδεση διακόπτεται.Η καρδιά της Ελπίδας πάει να σπάσει από αγωνία ,με χέρια που τρέμουν φοράει το κίτρινο αδιαβροχό της και τρέχοντας προς την έξοδο του δωματίου σκοντάφτει πάνω σε .....